jtemplate.ru - free extensions for joomla



RAKKETAKKETAK,



RAKKETAKKETAK, pschh. Wat een enge geluiden. Ik wil hier uit. Mijn hoofd registreert dat dat niet kan. Mijn gevoel zegt maar één ding; weg hier!

Muurvast zit ik. Een beugel om mijn schouders. Ik knijp de hand van mijn vriend fijn, doe eerst mijn ogen dicht en dan toch maar weer open. De weg naar boven lijkt eindeloos te duren. Feitelijk enkele seconden, in mijn werkelijkheid een oneindigheid van momenten met stokkende adem.

Dan bereiken we het angstaanjagendste hoge punt. Een bloedstollende seconde lang wil ik tegenhouden wat niet meer tegen te houden is: in een swingende draai worden we ’t diepe in gegooid. Waarom doe ik dit? Ik wil hier uit! We gaan te pletter vallen! Het karretje maakt een wervelende draai en het enige dat ik tijdens deze enge rit zeg, zeg ik in die draai. Één enkel woord: “mama!”

Mijn vriend, die later mijn man wordt, mag er nog jaren smakelijk over verhalen. Heel moedig probeer ik nog enkele van die krengen, want ik schijn het toch echt leuk te moeten vinden. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk na vele enge ritjes stap ik in die hele enge in het donker waar je dus echt meent dat je doooooooood gaat..... Eindelijk ben ik zover dat ik hardop durf te zeggen; “ik vind dit niet leuk”.

‘Ik pas wel op alle tassen’, roep ik voortaan vrolijk als er weer zo’n ding in zicht komt. RAKKETAKKETAK, achtbanen, ik bekijk ze vanaf ’t terras met een lekkere kop thee. Heerlijk, dát is leuk!


©Esther van der Werf

 
 
 
esthervanderwef blog