Zo zie je - Agenda: 

2017   

NOVEMBER

do  16   Toon Hermans Huis Sittard

do  30   Toon Hermans Huis Sittard

 

DECEMBER

ma  11   SchrijfLounge Roermond

do   14   Toon Hermans Huis Sittard

vrij  15   Workshop-ochtend Nederweert

              Een verhaal schrijven

di    19   Workshop-dag Roermond

              Jouw 2017 - jaaroverzicht 

 

2018

JANUARI

do  11   Workshop-ochtend Sittard

            Een verhaal schrijven

do  11   Toon Hermans Huis Sittard

woe 17 Schrijfwandeling Roermond

ma 22   START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther: Verhalen' 

do  25   Toon Hermans Huis Sittard

 

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 



Zondagse soep en paaseitjes

 

 

"Alstublieft mevrouw", zegt de vriendelijke dorpsslager wanneer ik de winkel
verlaat en reikt me een tijdschrift aan.
"Misschien brengt het u op een idee voor Pasen".
Ik bedank hem netjes, maar de gedachte aan een 'vreetzaam' paasfeest zoals er ooit een vreedzaam kerstfeest was, maakt mijn dag niet mooier.
'Vreetzaam' en vreedzaam, één letter verschil, maar er achter zit een wereld van verschil.
Natuurlijk is het paasfeest met zijn tijd mee gegaan en is het vastentrommeltje met zijn plakkerige inhoud dat op eerste paasdag open mocht, nostalgie geworden.
Mijn twijfels over de klokken die vanuit Rome de paaseieren transporteerden zijn gebleven. De paashaas daarentegen is steeds creatiever geworden. Op koopzondagen strooit hij zich suf. En van wie zijn die eitjes?
Zelfs de paasliedjes evalueren mee.
Zo zong van de week onze kleindochter:
Palm Palm Pasen
Eikoerei
Over ene zondag
Dan hebben we een ei
Een ei is geen ei
Twee ei is een half ei
Drie ei is een paasei
En...vier geklutste eieren roerei hé oma?
EIKOEREI!

De vele mythes rondom dit feest vloeien in de loop der tijd door elkaar, maar het ei blijft overeind als symbool van wedergeboorte en vruchtbaarheid. Nieuw leven. Thuis gekomen gooi ik het vakmanschapsblad van de keurslager niet meteen in de oud papier doos maar blader er tijdens onze koffiepauze achteloos doorheen. En dan valt mijn oog op het artikel 'Stap voor stap soep maken met smaak' Dat is peanuts, dagelijkse kost voor mij. Al lezend passeren woorden als pinceren, assembleren, geleren de revue. Zo te lezen valt er nog heel wat te leren. En ja, ik geef toe, de zondagse soep van mijn moeder evenaren, dat valt niet mee. Of zit daar misschien de herinnering aan haar en dat hoogtepunt op zondag als een addertje onder het gras?
Het artikel maakt me in ieder geval duidelijk wat het geheim is van een goede soep. Ik vraag me af of dat met schrijven niet net zo is?
De mooiste herinneringen met veel liefde en geduld toevertrouwen aan het papier. De ideeën sudderen soms dagen in mijn hoofd. En dan tijdens onze schrijfsessies vloeien ze zomaar uit mijn pen. Stap voor stap een schrijfsel met smaak. Een helpende hand voor wat extra binding of iets meer diepgang zoals het mergpijpje dat bij de soep doet.
Zorgvuldig gekozen woorden als een bouquet garni vervolmaken het eindproduct. Wederom een mooie herinnering toegevoegd aan het 'receptenboek' van mijn leven. En Pasen wordt vooral gezellig dit jaar met veel eitjes en zondagse soep.

 

Tonny maart 2016

 

 

 

blog tonny Janssen

 
 
 
 
 


Mooi


   
Hoe val jij in slaap als je al veilig slapen kunt?  
Hoe begint je dag als er al een nieuwe morgen is.
Open jij je ogen met een traan of een lach?
En kijk je om je heen
En zie je dan de zon of de puinhoop van dat wat ooit je huis was?
Of zoek je achter alles naar de schaduw op de grond.
Kun je leven voor geluk of sterf je van verdriet?

  

 

In een wereld waarin iedereen gelijk zou moeten zijn.
Zoals in de Universele Verklaring van de mens.
Die zegt dat alle mensen vrij en gelijk in waardigheid
en rechten worden geboren.

 

 

Zit het dus wel goed met die gelijkheid?
Kun je wel kiezen?
Maakt het dan echt iets uit of dat de waarheid is of niet?
Is het echt hoe jij het ziet?

 

 

Maakt het niet uit of je in een dorpje geboren wordt
in een Afrikaans land?
Of in een zojuist gebombardeerde buurt.
Of in een villawijk in Bloemendaal?

 

 

Hoe mooi kan het leven zijn.
Het is maar hoe je kijkt
Het is maar wat je droomt, als je al kunt dromen
Hoe mooi is jou werkelijkheid
Ben je net zo rijk als je je voelt



Gelijkheid bestaat helemaal niet
We zijn allemaal verschillend

 

 

Waar stond jouw wiegje?
Ben je man of vrouw?
Wat is je ras? Wie zijn je ouders?
Hoe ben je opgevoed?
Welke zijn je talenten?
Wat waren je kansen?
Welke opleiding heb je kunnen volgen?
Wie zijn je vrienden?
Heb je een relatie?

 

 

Hoe mooi kan het leven zijn
Het is maar hoe je kijkt
Het is maar wat je droomt, als je al kunt dromen.
Hoe mooi is jou werkelijkheid
Ben je net zo rijk als je je voelt.

 

 

Weet je wat je hebt
Ben je geboren onder de juiste omstandigheden
In een stabiel politiek klimaat
Ben je geboren op de juiste plek in een rijk Westers land
Krijg je wat je wil of zelfs meer dan je vroeg?
Ben je tevreden met het minste of is het meeste niet genoeg?

 

 

Kun je nog verwonderd raken van de sneeuw
Van het ruisen van de wind
Kun je nog genieten van het lachen van een kind

 

 

Creëer je je geluk, want binnen in jezelf
Is waar het eindigt en begint
Daarin is geen ongelijkheid

 

 

Hoe mooi kan het leven zijn
Als je door ongelijkheid heen de mooie dingen kunt zien
Als je nog kunt dromen
Is dan jou werkelijkheid mooi
Ben je dan zo rijk als je je voelt
Waar dan ook? 

 

 

Wat zou dat mooi zijn.







Tonny december 2015
Geïnspireerd door de song Mooi van Marco Borsato

 

 

blog tonny Janssen

 
 
 
 
 

Geluksmoment

 

Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter.

Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit .

Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren.

Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten sjouwen met takjes en zandkorrels. Op en neer door het labyrint van de boomschors. Zich een weg banend door de verscholen paadjes. Waar leiden ze naar toe?

Torsend met verdorde bladeren en dennennaalden om de vracht zo snel mogelijk naar hun kolonie te transporteren.

Het mierennest, een bewegende metropool vol druktemakers, overlopend van ijver, met maar  één doel, een nog grotere mierenhoop.

De mier zucht nog eens diep. Even voelt dit ‘verstoppertje’ spelen als verraad.

Maar dan draait hij zich resoluut op een zij en laat de zon zijn lijfje verwarmen.

Wat een genot.

Dit geluksmoment neemt niemand mij af.

 

Tonny Janssen, 13 maart 2017

 

blog tonny Janssen

 
 
 


   


    esthervanderwef blog     blog philo franssen   blog nelle heijboer     blog tonny Janssen    blog riet plattel     blog Charlotte Schlicher 
   
    blog mieke hermans



Geluksmomentjes

Geschreven op 08/10/2017, 12:16
  Geluksmomentjes Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is. De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles. En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering...

Geschiedenis

Geschreven op 10/08/2017, 19:52
  Geschiedenis   Al je aardse, zinloos zonder jou Jij was de samenhang   Je boeken, liefdevol verzameld en gelezen In Gamma verhuisdozen Alles schreeuwt Ik ben stil Het is niet anders, zeg jij in mijn hoofd Steeds weer   Je kantoor zonder je boeken Een leeg karkas   Al ’t jouwe vult andere kasten Kleedt andere lijven, met dezelfde maat Dekt andere tafels, zonder jou aan ’t hoofd En ook vult het de stortplaats Zó tegen jouw duurzame principe   Het is niet anders   Langzaam valt je materie Uiteen   Hier in mijn kast Nestelt nu een boek Over vrouwen in de oorlog Zo’n veertig jaren het jouwe. Een stukje van jouw aardse, reist nu met mij mee, krijgt andere zin Ik streel de kaft Van deze én onze Geschiedenis    © Esther van der Werf 10 augustus 2017      

ik blijf

Geschreven op 05/06/2017, 21:09
Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017 Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor. https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM Dit inspireerde mij tot:     Ik blijf   ik wijk niet van jouw zijde te vaak het enige wat ik kan   in niet weten wat waarom    ik ben er tot op de rand waar jij verder    liefdevol blijven   ik wijk niet van jouw zijde het enige dat er nog toe doet   © Esther van der Werf 5 juni 2017     

Rouw is rauw

Geschreven op 26/05/2017, 10:15
 Rouw is rauw….       Een overdenking.                                             Ik meende het te weten hoor. Alle opa's en oma's verloren, hetgeen op mijn leeftijd nogal normaal is. Van de papa's en de mama's leeft er nog eentje. De anderen foetsie op 54, 69 en 72-jarige leeftijd. Belachelijk jong, zo voel ik nu. Mijn schoonmama is gelukkig een kwieke tachtiger die toch op zijn minst 95 gaat worden, heb ik zo besloten. Maar nu, nu is het ineens toch een stapje heftiger. Een...

Geluksmoment

Geschreven op 21/03/2017, 15:08
Geluksmoment   Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter. Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit . Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren. Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten...

Vandaag is een dag

Geschreven op 02/03/2017, 20:17
     

Een kaarsje

Geschreven op 06/01/2017, 15:40
Een kaarsje...   Of er iemand daarboven persoonlijk zit te kijken voor wie ik een kaarsje aansteek? Het zou mooi zijn. Maar nee, dat is me toch net iets te veel om te kunnen geloven. Degene zou gek worden van alle boodschappen vanaf deze aarde. Waarom doe ik het dan toch? En zo vaak? En meestal zonder dat degene voor wie ik het kaarsje opsteek het weet?  Het heeft te maken met hoop. Hoop dat er ergens toch die iemand is die wij God noemen en dat die het allemaal wel zal komen fiksen, wat ook de reden tot het kaarsje is....

Jippie! Mijn teller tikt door...

Geschreven op 27/12/2016, 18:00
Jippie! Mijn teller tikt door…    Er waren dit jaar dagen waarop ik dacht dat 49 jaar mijn eindstation werd.  Ik zag al een datum op mijn grafsteen: 15 mei 2016. Zo ineens door een makkelijke operatie, die ze vaak doen. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’. Dat deed ik dus ook niet. Na een nachtje ziekenhuis zou ik thuis zijn. Het werden vijf weken. Na de eerste negen dagen, waarvan drie op de intensive care, werd ik in ambulance naar het Maastricht UMC vervoerd waar ik met spoed weer geopereerd werd. Mijn redding.  Wat een fantastisch team daar! In koesterende zorgzaamheid...

Oude Liefde

Geschreven op 02/12/2016, 21:34
Oude liefde     “Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond....

JFK

Geschreven op 02/12/2016, 21:33
JFK   Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.   Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.   Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.   Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet...