Zo zie je - Agenda: 

2017   

NOVEMBER

do  16   Toon Hermans Huis Sittard

do  30   Toon Hermans Huis Sittard

 

DECEMBER

ma  11   SchrijfLounge Roermond

do   14   Toon Hermans Huis Sittard

vrij  15   Workshop-ochtend Nederweert

              Een verhaal schrijven

di    19   Workshop-dag Roermond

              Jouw 2017 - jaaroverzicht 

 

2018

JANUARI

do  11   Workshop-ochtend Sittard

            Een verhaal schrijven

do  11   Toon Hermans Huis Sittard

woe 17 Schrijfwandeling Roermond

ma 22   START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther: Verhalen' 

do  25   Toon Hermans Huis Sittard

 

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 

Haiku Meinweg
HAIKU - 2016-02 -IMG 5163 HAIKU - 2016-02 -IMG 5165

Nelle Heijboer

 

 

 
 
 
 
 
 
blog nelle heijboer
 
 
 
 
 



SPIEGELBEELD




er waren tijden
dat ik uren voor de spiegel stond
me afvragend of iedereen
mij wel aardig vond


er waren tijden
dat ik mijn spiegelbeeld vermeed
geen zin had in een confrontatie
genoeg had aan mijn eigen leed


er zijn tijden
dat ik haar aan de overkant
bemoedigend toeknik
in rustig vaarwater aanbeland



me bezinnend op de vragen
waarvan ik de antwoorden niet ken
zoveel waarheden zijn er
wie weet wat de echte is




Nelle Heijboer december 2005

 


ei 1.

 
 
 
 
blog nelle heijboer
 
 
 
 
 



EEN LEVEN IS TEN EINDE

 
 
 

Daar sta ik dan, eind juni 1997, samen met mijn jongste zusje. De kleine slaapkamer is koud, ondanks de stralende zon die door de ramen naar binnen schijnt.Onze blikken dwalen over de twee lege bedden, waarvan er één nooit meer beslapen zal worden.
De eenvoudige nachtkastjes, de toilettafel met spiegel met de daarop uitgestalde toiletartikelen. Op de vloer het koude lichtgrijze linoleum. Voor de ramen hangen nog steeds de grijze damasten gordijnen van toen.Een jaar en vier maanden geleden is het dat ze het appartement hebben betrokken.Het huis waar mijn moeder jaren naar op zoek was geweest, het huis waarvan ze toen al wist dat het haar laatste thuis zou zijn.
 

Nu is ze overleden en haar laatste opdracht moet nog worden uitgevoerd. Moeders wil wás en ís wet, ook na haar dood. Vóór de crematie moet alles wat aan haar herinnerde al uit het huis worden verwijderd. En als ze zei “alles” dan bedoelde ze ook “alles”. In gedachten hoor ik nog haar scherpe stem. Het eeuwige gevit op alles en iedereen maar vooral op mijn vader. Het was nooit goed of het deugde niet. Nu sta ik hier en ik heb een heel beklemmend gevoel alsof mijn keel wordt dichtgeknepen, je weet maar nooit of ze ons zal controleren. Haar opdracht moet worden uitgevoerd.

 

Op haar ziekbed heeft ze besloten dat Pa, alleen achtergebleven, niet de kans mocht lopen in zijn verdriet te gaan zwelgen. Ze was ervan overtuigd dat, als hij de kast opendeed en haar kleding zag hangen, hij helemaal van de kaart zou zijn. Dat hij zou gaan rondlopen met haar kleren in zijn armen zoals toen, toen Henkie overleden was, lang geleden. Nee, herinneringen in de vorm van bezittingen moeten onmiddellijk verwijderd worden. Ze heeft ons ook een lijstje gegeven met namen van diegenen in de familie die ze iets speciaals na wilde laten. Ook daar moeten Yvonne en ik voor zorgen. Ze heeft al pakketjes gemaakt, zodat we alles alleen maar hoeven uit te delen.

 

Nadat we daar een poosje zonder iets te zeggen hebben gestaan, kijken Yvonne en ik elkaar besluiteloos aan. We hebben geen idee waar we moeten beginnen. Aarzelend steekt mijn zusje haar hand uit naar de deuren van de kledingkast en doet ze voorzichtig open. Keurig netjes naast elkaar hangen daar haar rokjes, bloesjes, pakjes en mantels. En daaronder schoenen, schoenen en nog eens schoenen. Een golf van machteloosheid spoelt over mij heen. Wat moeten we er in Godsnaam mee? We kennen niemand die deze kleren nog wil dragen. Dan alles maar in vuilniszakken en wegbrengen naar de Kringloopwinkel. Weg ermee, naar de anonimiteit!

 

In een ijzig stilzwijgen beginnen we met de kleren keurig op te vouwen, maar allengs worden we slordiger en stoppen alles in de plastic zakken zoals het in onze handen komt. Zak vol, touw erom, weg ermee. Er lijkt geen einde aan te komen. Als we zo doorgaan zijn we gauw door onze vuilniszakken heen. Ik hoop maar dat Pa nog een voorraadje achter de hand heeft.

Als de klerenkast leeg is, komen de stapels lapjes aan de beurt. De lapjes die Ma gekocht heeft op de markt. Altijd voor een prikje! Al die lapjes waar ze nog plannen voor had om er iets van te maken voor zichzelf of voor één van haar favoriete achterkleindochters. Dozen vol met naaigarens, knopen en knoopjes, bandjes en strikjes. Alles verdwijnt in plastic zakken, wordt dichtgemaakt en klaargezet om weg te brengen.

Pa, die we in de woonkamer hebben geïnstalleerd met een cryptogram, komt even zijn gezicht laten zien. Maar de aanblik van twee van zijn dochters die in een rap tempo de kleding van zijn vrouw aan het opruimen zijn, kan hij niet aan. Snikkend draait hij zich om en verdwijnt weer naar binnen.

 

Ondertussen zijn we begonnen aan de kaptafel. Ma was altijd een goed verzorgde vrouw geweest. Haar haren keurig gekapt tot op het laatst van haar ziekte toe. We zijn erop voorbereid een aantal potjes, flesjes en tubetjes van één of ander schoonheidsmiddel aan te treffen, maar niet zo onnoemelijk veel als de kaptafel blijkt te bevatten. Wie schetst onze verbazing als we de laatjes opentrekken en al die flesjes haarshampoo en kleurspoelingen zien staan. Ontelbare tubes crème grijnzen ons tegemoet. Hoe meer laatjes we opentrekken des te meer doosjes, potjes, flesjes en tubes komen we tegen.

 

Verbijsterd laten we alles door onze handen gaan. Hebben we haar de laatste jaren financieel gesteund om dit soort troep te kunnen aanschaffen? Diep van binnen voel ik een reusachtige woede opwellen. Yvonne en ik kijken elkaar aan en barsten vervolgens in tranen uit! Jankend maai ik met grote zwaaien alle flesjes en potjes in de zoveelste vuilniszak. Weg ermee! Mijn zusje slaat haar handen voor haar ogen en zakt op het bed neer.

 

Maar nog zijn we niet klaar. Er rest ons nog één kast, de kast waar ze haar spullen in bewaarde voor haar grote hobby: schilderen! In een grote opbergmap heeft ze al haar creaties bewaard. Stilletjes laat ik ze door mijn handen gaan en voel me diep ongelukkig. Ze is er niet meer, haar gevit op Pa hoeven we niet meer aan te horen. En haar verbeten klaagzangen ook niet meer. Toch blijft zij mijn moeder en ze is er niet meer! Al die jaren heb ik rondgebazuind dat ik haar niet zou missen maar nu, de dag na haar overlijden, wordt deze bewering al gelogenstraft: ik mis haar wel degelijk!

 

We sorteren de grote hoeveelheden verf, kwasten en papier. Te veel voor een heel leven. Wat nog gebruikt kan worden door bekenden of familie leggen we apart, de rest kan weg. Aan het eind van de dag vallen we in de huiskamer doodmoe op een stoel neer. Met het zicht op de hal, waar de vuilniszakken in het gelid staan om weggebracht te worden, schenkt Pa ons een portje in.

 

Zwijgend zitten we met zijn drieën bij elkaar. Wat valt er nog te zeggen?

Een leven is ten einde.

 

 

 

Nelle Heijboer

 

 

 
 
 
 
 
 
blog nelle heijboer
 
 
 
 
 


   


    esthervanderwef blog     blog philo franssen   blog nelle heijboer     blog tonny Janssen    blog riet plattel     blog Charlotte Schlicher 
   
    blog mieke hermans



Geluksmomentjes

Geschreven op 08/10/2017, 12:16
  Geluksmomentjes Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is. De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles. En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering...

Geschiedenis

Geschreven op 10/08/2017, 19:52
  Geschiedenis   Al je aardse, zinloos zonder jou Jij was de samenhang   Je boeken, liefdevol verzameld en gelezen In Gamma verhuisdozen Alles schreeuwt Ik ben stil Het is niet anders, zeg jij in mijn hoofd Steeds weer   Je kantoor zonder je boeken Een leeg karkas   Al ’t jouwe vult andere kasten Kleedt andere lijven, met dezelfde maat Dekt andere tafels, zonder jou aan ’t hoofd En ook vult het de stortplaats Zó tegen jouw duurzame principe   Het is niet anders   Langzaam valt je materie Uiteen   Hier in mijn kast Nestelt nu een boek Over vrouwen in de oorlog Zo’n veertig jaren het jouwe. Een stukje van jouw aardse, reist nu met mij mee, krijgt andere zin Ik streel de kaft Van deze én onze Geschiedenis    © Esther van der Werf 10 augustus 2017      

ik blijf

Geschreven op 05/06/2017, 21:09
Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017 Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor. https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM Dit inspireerde mij tot:     Ik blijf   ik wijk niet van jouw zijde te vaak het enige wat ik kan   in niet weten wat waarom    ik ben er tot op de rand waar jij verder    liefdevol blijven   ik wijk niet van jouw zijde het enige dat er nog toe doet   © Esther van der Werf 5 juni 2017     

Rouw is rauw

Geschreven op 26/05/2017, 10:15
 Rouw is rauw….       Een overdenking.                                             Ik meende het te weten hoor. Alle opa's en oma's verloren, hetgeen op mijn leeftijd nogal normaal is. Van de papa's en de mama's leeft er nog eentje. De anderen foetsie op 54, 69 en 72-jarige leeftijd. Belachelijk jong, zo voel ik nu. Mijn schoonmama is gelukkig een kwieke tachtiger die toch op zijn minst 95 gaat worden, heb ik zo besloten. Maar nu, nu is het ineens toch een stapje heftiger. Een...

Geluksmoment

Geschreven op 21/03/2017, 15:08
Geluksmoment   Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter. Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit . Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren. Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten...

Vandaag is een dag

Geschreven op 02/03/2017, 20:17
     

Een kaarsje

Geschreven op 06/01/2017, 15:40
Een kaarsje...   Of er iemand daarboven persoonlijk zit te kijken voor wie ik een kaarsje aansteek? Het zou mooi zijn. Maar nee, dat is me toch net iets te veel om te kunnen geloven. Degene zou gek worden van alle boodschappen vanaf deze aarde. Waarom doe ik het dan toch? En zo vaak? En meestal zonder dat degene voor wie ik het kaarsje opsteek het weet?  Het heeft te maken met hoop. Hoop dat er ergens toch die iemand is die wij God noemen en dat die het allemaal wel zal komen fiksen, wat ook de reden tot het kaarsje is....

Jippie! Mijn teller tikt door...

Geschreven op 27/12/2016, 18:00
Jippie! Mijn teller tikt door…    Er waren dit jaar dagen waarop ik dacht dat 49 jaar mijn eindstation werd.  Ik zag al een datum op mijn grafsteen: 15 mei 2016. Zo ineens door een makkelijke operatie, die ze vaak doen. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’. Dat deed ik dus ook niet. Na een nachtje ziekenhuis zou ik thuis zijn. Het werden vijf weken. Na de eerste negen dagen, waarvan drie op de intensive care, werd ik in ambulance naar het Maastricht UMC vervoerd waar ik met spoed weer geopereerd werd. Mijn redding.  Wat een fantastisch team daar! In koesterende zorgzaamheid...

Oude Liefde

Geschreven op 02/12/2016, 21:34
Oude liefde     “Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond....

JFK

Geschreven op 02/12/2016, 21:33
JFK   Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.   Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.   Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.   Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet...