jtemplate.ru - free extensions for joomla

 

 

Zo zie je - Agenda 

Individuele inschrijving mogelijk voor:

 

NOVEMBER 2018

vrij 30  SchrijfLounge Roermond

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 


11 september 2011

 


De straten glooiden licht. Aan weerszijden stonden de gekleurde huizen achter dekleine, met rozen begroeide voortuintjes. Ze ademden ‘n typisch Engelse sfeer. Terwijl we samen door de buurt liepen, wees mijn vader me waar hij had gewoond, eind jaren 50. Hij wees me de Nederlandse ambassade waar hij destijds had gewerkt. De rivier de Ptomac, die de stad in een oost- en westkant opdeelde, het Witte Huis, het Congres. Het Vietnam-monument waarinde eindeloze rij namen van omgekomen soldaten gegraveerd was. Te veel, veel teveel namen, rij na rij,niet te bevatten. Het graf van zijn held John F. Kennedy 
Met al die plekken in Washington DC nam mijn vader me mee in zijn persoonlijke geschiedenis. 

 

Een intensieve week ging razendsnel voorbij en voor we er al aan toe waren, zaten we op Dulles airport te wachten tot onze terugvlucht werd afgeroepen. Ondertussen zaten we als een stel kwajongens grinnikend commentaar te leveren over de gebrekkigheid van de zogenaamd veilige detectiepoortjes. Als je er wat sloffend doorheen liep, zoals de in gewaden geklede Arabieren voor ons die op Riyadh zouden vliegen, dan kwam je er geruisloos doorheen. Een gekkegewaarwording.

De vlucht van American Airlines naar Amsterdam werd afgeroepen. Onze vlucht. Na een rustige reis kwamen we aan het begin van de middag op Schiphol aan.  We namen afscheid van elkaar en bedankten elkaar warm voor de hele fijne week. Mijn vader nam de trein naar Rijswijk, ik die naar Den Bosch

 

Kwart voordrieThuis in Den Bosch lag een briefje voor me klaar met het verzoek iets op te halen bij Koos. Meteen maar even doen, dacht ik. Ik belde aan, Koos deed open en liet me binnen. Het verbaasde me dat hij de tv aan had staan, zo midden op de middag, dat was niets voor hem.
Ik stond in de kamer en zag wat Koos zag. Dbizarre beelden op de tv. Die beelden vertelden me delen van een afschuwelijk verhaal. Ik zag een uitgestorven toegang tot Dulles airport. Was dit hetzelfde vliegveld waar ik een paar uur eerder nog rondliep? Volledig gebarricadeerd met grijze betonblokken. Ik zag militairen met mitrailleurs er de wacht houden. Ik zag agressieve honden aan stevige riemen. Bepantserde trucks van één of ander legeronderdeel. Waar ik even tevoren tussen andere reizigers had gelopen, zag ik nu een leegte die beklemde, me benauwde, die angstaanjagend was. Wat ik zag,kon ik alleen maar registreren. Ik wist me totaal geen raad.

 

Het was 11 september 2001. 
De vliegtuigen van American Airlines waren misbruikt in New York en in Washington. 
Traag, traag daalden de beelden in. Traag maakten ze contact met mijn gevoel. Het drong stukje bij beetje tot me door dat ik aan de dood ontsnapt was. Ik was in een vliegtuig gestapt, wat voor het zelfde geld een bom, een inslagwapen had kunnen zijn.
Nog dagen liep ik met mijn ziel onder mijn arm de weg kwijt te zijn. Ik voelde me een vreemde in mijn eigen vertrouwde leven, mijn hoofd leek vol watten. De beelden die ik had gezien, bleven zich in mijn hoofd herhalen. Mijn lijf voelde moe en ongecoördineerd. De tv zette ik niet meer aan; ik had al teveel gezien. Mijn vader en ik belden elkaariedere dag. Soms één keer, soms vaker. We vonden steun bij elkaar.

 

Nog jaren was11 september ook voor mij heel persoonlijk een beladen en emotionele dag. Nog jaren voelde ik me op 11 september uit het lood, intens gevoelig voor leed, en dankbaar voor het leven wat ik had – maar waar ik op die dag even niets mee kon.
11 september was vanaf toen nooit meer wat het was; 11 september was nooit meer gewoon een datum.

 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

 

blog mieke hermans