Zo zie je - Agenda: 

2017   

NOVEMBER

do  16   Toon Hermans Huis Sittard

do  30   Toon Hermans Huis Sittard

 

DECEMBER

ma  11   SchrijfLounge Roermond

do   14   Toon Hermans Huis Sittard

vrij  15   Workshop-ochtend Nederweert

              Een verhaal schrijven

di    19   Workshop-dag Roermond

              Jouw 2017 - jaaroverzicht 

 

2018

JANUARI

do  11   Workshop-ochtend Sittard

            Een verhaal schrijven

do  11   Toon Hermans Huis Sittard

woe 17 Schrijfwandeling Roermond

ma 22   START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther: Verhalen' 

do  25   Toon Hermans Huis Sittard

 

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 


Oude liefde

 

 

“Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.
Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond. Ik weet nog zo goed dat ik haar klas was, omdat zij de juffrouw wilde zijn. Ik was haar kerk enzijwas de misdienaar met die prachtige oude onderrok als toga op haar smalle schouders. Ik was zelfs de olifant, de leeuw in haar eigen Billy Smarts kindercircus. En ineens…..ineens was ik niets meer. Aan de kant geschoven. Weggezet. Op een donkere verlaten zolder. Samen met mijn tweelingbroertje.

 

De jarenduren lang en zijn eenzaam. “Wat is er toch mis gegaan?”, vraag ik mij telkens weer hardop af, “wat heb ik verkeerd gedaan? Ik kom er maar niet uit en aan jouw zwijgen heb ik ook niets”. Als reactie schuift mijn tweelingbroertje wat ongemakkelijk over de houten zoldervloer. Het brengt me in alle staten, de stilte is te intens. Ik twijfel aan alles en vooral aan mezelf. Ik denk dat het nooit meer goed komt Dat maakt me bang. En akelig eenzaam. Zo leeg en zinloos. 


En vlák voordat ik mijn laatste beetje hoop loslaat, pakt iemand me vast en neemt me mee naar een plek waar het licht is, warm en gezellig. Ik moet even wennen aan al het licht. Gelukkig zie ik dat mijn broertje er ook is, hoewel ik me nog steeds een beetje narrig voel over zijn zwijgzaamheid.
Maar dan…dan zie ik het pas echt. En wordt alles totaal overschaduwd door het intens gelukkige gevoel dat me helemaal vult: ik ben weer samen met haar!!

 

Ik wil haar het liefst met mijn hele hart in haar armen vliegen, maar de vloer gijzelt me. Als ik voel hoe ze naar me kijkt, zo liefdevol en blij, weet ik dat het ook voor haar geldt. Ze haalt een diepe ademteug. “Wat ben ik blij dat ik je weer zie! Ik heb je zo gemist. Dat realiseer ik me nu pas goed”, brengt zgeëmotioneerd uit. Weer zo vertrouwd in elkaars nabijheiddichten we de gescheiden jaren. 
“Ik schaam me een beetje dat ik zo aan jouw trouw getwijfeld heb”, bedenk ik me voorzichtig. Vol begrip kijktze naar me: “Ik was je gewoon ontgroeid. Dat is de bedoeling in mijn leven”. Ik denk er even over na en ineens begrijp ik het helemaal.Er daalt een enorme rust in me. “Ja, je bent me ontgroeid. Dat is de bedoeling van míjn leven”.

 

Wat ben ik blij dat ze me weer ziet staan! Ik mag er zijn! Met mijn oude rug nog fier rechtop en stevig op mijn benen. Ze wrijft me regelmatig liefdevol over mijn arm, over mijn rug. Ik glim ervan als ze me zo beroert.

 

Ik geniet met elke vezel wanneer ik nu haar kleinzoon draag en hem kan steunen. Het is weer heerlijk om een vrachtwagen te zijn, omdat hij de trucker is. Met liefde bewaar ik zijn koekjes in mijn schoot.

 

Het maakt me intens gelukkig dat ik nu zonder twijfel weet dat ik deel uitmaak van haar stam. Soms wat eenzaam, maar dan rustig wachtend –in vertrouwen- op een nieuwe generatie. Het geeft me een zeker gevoel te weten dat ik als kleuterstoeltje nog veel boeiende levens in het vooruitzicht heb.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

 

blog mieke hermans


 


11 september 2011

 


De straten glooiden licht. Aan weerszijden stonden de gekleurde huizen achter dekleine, met rozen begroeide voortuintjes. Ze ademden ‘n typisch Engelse sfeer. Terwijl we samen door de buurt liepen, wees mijn vader me waar hij had gewoond, eind jaren 50. Hij wees me de Nederlandse ambassade waar hij destijds had gewerkt. De rivier de Ptomac, die de stad in een oost- en westkant opdeelde, het Witte Huis, het Congres. Het Vietnam-monument waarinde eindeloze rij namen van omgekomen soldaten gegraveerd was. Te veel, veel teveel namen, rij na rij,niet te bevatten. Het graf van zijn held John F. Kennedy 
Met al die plekken in Washington DC nam mijn vader me mee in zijn persoonlijke geschiedenis. 

 

Een intensieve week ging razendsnel voorbij en voor we er al aan toe waren, zaten we op Dulles airport te wachten tot onze terugvlucht werd afgeroepen. Ondertussen zaten we als een stel kwajongens grinnikend commentaar te leveren over de gebrekkigheid van de zogenaamd veilige detectiepoortjes. Als je er wat sloffend doorheen liep, zoals de in gewaden geklede Arabieren voor ons die op Riyadh zouden vliegen, dan kwam je er geruisloos doorheen. Een gekkegewaarwording.

De vlucht van American Airlines naar Amsterdam werd afgeroepen. Onze vlucht. Na een rustige reis kwamen we aan het begin van de middag op Schiphol aan.  We namen afscheid van elkaar en bedankten elkaar warm voor de hele fijne week. Mijn vader nam de trein naar Rijswijk, ik die naar Den Bosch

 

Kwart voordrieThuis in Den Bosch lag een briefje voor me klaar met het verzoek iets op te halen bij Koos. Meteen maar even doen, dacht ik. Ik belde aan, Koos deed open en liet me binnen. Het verbaasde me dat hij de tv aan had staan, zo midden op de middag, dat was niets voor hem.
Ik stond in de kamer en zag wat Koos zag. Dbizarre beelden op de tv. Die beelden vertelden me delen van een afschuwelijk verhaal. Ik zag een uitgestorven toegang tot Dulles airport. Was dit hetzelfde vliegveld waar ik een paar uur eerder nog rondliep? Volledig gebarricadeerd met grijze betonblokken. Ik zag militairen met mitrailleurs er de wacht houden. Ik zag agressieve honden aan stevige riemen. Bepantserde trucks van één of ander legeronderdeel. Waar ik even tevoren tussen andere reizigers had gelopen, zag ik nu een leegte die beklemde, me benauwde, die angstaanjagend was. Wat ik zag,kon ik alleen maar registreren. Ik wist me totaal geen raad.

 

Het was 11 september 2001. 
De vliegtuigen van American Airlines waren misbruikt in New York en in Washington. 
Traag, traag daalden de beelden in. Traag maakten ze contact met mijn gevoel. Het drong stukje bij beetje tot me door dat ik aan de dood ontsnapt was. Ik was in een vliegtuig gestapt, wat voor het zelfde geld een bom, een inslagwapen had kunnen zijn.
Nog dagen liep ik met mijn ziel onder mijn arm de weg kwijt te zijn. Ik voelde me een vreemde in mijn eigen vertrouwde leven, mijn hoofd leek vol watten. De beelden die ik had gezien, bleven zich in mijn hoofd herhalen. Mijn lijf voelde moe en ongecoördineerd. De tv zette ik niet meer aan; ik had al teveel gezien. Mijn vader en ik belden elkaariedere dag. Soms één keer, soms vaker. We vonden steun bij elkaar.

 

Nog jaren was11 september ook voor mij heel persoonlijk een beladen en emotionele dag. Nog jaren voelde ik me op 11 september uit het lood, intens gevoelig voor leed, en dankbaar voor het leven wat ik had – maar waar ik op die dag even niets mee kon.
11 september was vanaf toen nooit meer wat het was; 11 september was nooit meer gewoon een datum.

 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

 

blog mieke hermans


 


JFK

 


Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.

 

Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.

 

Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. 
Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.

 

Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet het gevoel heb in het ‘post-Kennedy’-tijdperk te zijn opgegroeid. Integendeel; de gedeelde waarden van optimisme, verandering en hoop zijn gebleven. En als groot goed doorgegeven. 

 

Maar toch was er meer. Een soort onzichtbare draad verbond John F. Kennedy’s leven met het mijne. Zoiets voelt een kind. Zoiets voelde ik. Als een soort innerlijk weten zonder woorden, want die had ik er niet voor. En toch  werd er niet anders over Kennedy gesproken dan op een zeer respectvolle manier

 

Een kleine veertig jaar later zijn mijn vader en ik op reis in de Verenigde Staten. Hij laat mij de verschillende plekken zien waar hij gewoond en gewerkt heeft in de periode voor hij naar Genève verhuisde en daar mijn moeder ontmoette. 

 

Op een middag bezoeken we Arlington en staan we stil bij het graf van mijn vaders grote held. Daar ligt John F. Kennedy. Ik ben nog nooit zó dicht bij hem geweest. Het heeft iets ongelofelijk ontzagwekkends.
Zelfs mijn vader is even stil. Daarna begint hij hardop te mijmeren.Herinneringen komen als vanzelf naar boven. En naar buiten.

 

Herinneringen aan 1963. De koude oorlog. Wederzijdse nucleaire dreigingStapelen van angst en wantrouwen.
Maar ook tegenbewegingen. Een krachtig politiek statement tegen militaire toepassingen van kernenergie in de Verenigde Staten. John F. Kennedy als politiek visionair hiervan aan het roer.Met gevolgen voor financiële steun aan onderzoeksinstituten die zich met kernenergie bezighielden. Eén ervan stond in Californië. Alleen bij onderzoek naar vreedzame toepassingen, ontvingen zij geld. 
Vanaf begin 1964 zou mijn vader één van hun nieuwe medewerkers worden. Ons gezin zou verhuizen en er was zelfs al woonruimte voor ons gevonden. 
We zijn er nooit terecht gekomen…



Snel na de afschuwelijke moord op John F. Kennedy verlegde dit instituut haar koers. Geen vreedzame toepassingen meerMijn vader wilde hier niet aan mee werken. Hij bedankte voor de nieuwe baan, voor de nieuwe woonruimte. 

 

Ik ben compleet van mijn stuk gebracht. Er gebeurt van alles tegelijk in mij. Dit heb ik nooit geweten! Door de moord op Kennedy veranderde niet alleen de VS van koers, of het nucleair instituut, maar hebben wij als gezin ook een andere koers moeten bepalen.
Ik realiseer me hoe feilloos ik heb aangevoeld dat John F. Kennedy ook voor ons als gezin zo belangrijk was. Hoe trots ik op mijn vader ben dat hij niet mee wilde werken aan de koers van een instituut waar hij niet meer achter kon staan.Hoe hij daarmee zíjn ‘Amerikaanse droom’ opgafHoe een gevoel van een gemist avontuur in mijn leven alsnog als verliesvoeltHoe talloze puzzelstukjes ineens allemaal passen…



Mijn krachtige en onuitgesproken reactie brengt ook mijn vader van zijn stuk. Hij heeft nooit geweten dat ik dit niet wist. Voor hem was dit zo’n belangrijke vanzelfsprekendheid in zijn leven dat hij zich er geen voorstelling van heeft kunnen maken dat niet iedereen dit wist!

 

We zijn met een extra dimensie opnieuw krachtig met elkaar verbonden en lopen, nog steeds verbijsterd  en geroerd, het kerkhof van Arlington af. Op weg naar een café voor een goeie borrel. 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

 

blog mieke hermans


 



   


    esthervanderwef blog     blog philo franssen   blog nelle heijboer     blog tonny Janssen    blog riet plattel     blog Charlotte Schlicher 
   
    blog mieke hermans



Geluksmomentjes

Geschreven op 08/10/2017, 12:16
  Geluksmomentjes Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is. De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles. En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering...

Geschiedenis

Geschreven op 10/08/2017, 19:52
  Geschiedenis   Al je aardse, zinloos zonder jou Jij was de samenhang   Je boeken, liefdevol verzameld en gelezen In Gamma verhuisdozen Alles schreeuwt Ik ben stil Het is niet anders, zeg jij in mijn hoofd Steeds weer   Je kantoor zonder je boeken Een leeg karkas   Al ’t jouwe vult andere kasten Kleedt andere lijven, met dezelfde maat Dekt andere tafels, zonder jou aan ’t hoofd En ook vult het de stortplaats Zó tegen jouw duurzame principe   Het is niet anders   Langzaam valt je materie Uiteen   Hier in mijn kast Nestelt nu een boek Over vrouwen in de oorlog Zo’n veertig jaren het jouwe. Een stukje van jouw aardse, reist nu met mij mee, krijgt andere zin Ik streel de kaft Van deze én onze Geschiedenis    © Esther van der Werf 10 augustus 2017      

ik blijf

Geschreven op 05/06/2017, 21:09
Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017 Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor. https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM Dit inspireerde mij tot:     Ik blijf   ik wijk niet van jouw zijde te vaak het enige wat ik kan   in niet weten wat waarom    ik ben er tot op de rand waar jij verder    liefdevol blijven   ik wijk niet van jouw zijde het enige dat er nog toe doet   © Esther van der Werf 5 juni 2017     

Rouw is rauw

Geschreven op 26/05/2017, 10:15
 Rouw is rauw….       Een overdenking.                                             Ik meende het te weten hoor. Alle opa's en oma's verloren, hetgeen op mijn leeftijd nogal normaal is. Van de papa's en de mama's leeft er nog eentje. De anderen foetsie op 54, 69 en 72-jarige leeftijd. Belachelijk jong, zo voel ik nu. Mijn schoonmama is gelukkig een kwieke tachtiger die toch op zijn minst 95 gaat worden, heb ik zo besloten. Maar nu, nu is het ineens toch een stapje heftiger. Een...

Geluksmoment

Geschreven op 21/03/2017, 15:08
Geluksmoment   Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter. Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit . Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren. Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten...

Vandaag is een dag

Geschreven op 02/03/2017, 20:17
     

Een kaarsje

Geschreven op 06/01/2017, 15:40
Een kaarsje...   Of er iemand daarboven persoonlijk zit te kijken voor wie ik een kaarsje aansteek? Het zou mooi zijn. Maar nee, dat is me toch net iets te veel om te kunnen geloven. Degene zou gek worden van alle boodschappen vanaf deze aarde. Waarom doe ik het dan toch? En zo vaak? En meestal zonder dat degene voor wie ik het kaarsje opsteek het weet?  Het heeft te maken met hoop. Hoop dat er ergens toch die iemand is die wij God noemen en dat die het allemaal wel zal komen fiksen, wat ook de reden tot het kaarsje is....

Jippie! Mijn teller tikt door...

Geschreven op 27/12/2016, 18:00
Jippie! Mijn teller tikt door…    Er waren dit jaar dagen waarop ik dacht dat 49 jaar mijn eindstation werd.  Ik zag al een datum op mijn grafsteen: 15 mei 2016. Zo ineens door een makkelijke operatie, die ze vaak doen. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’. Dat deed ik dus ook niet. Na een nachtje ziekenhuis zou ik thuis zijn. Het werden vijf weken. Na de eerste negen dagen, waarvan drie op de intensive care, werd ik in ambulance naar het Maastricht UMC vervoerd waar ik met spoed weer geopereerd werd. Mijn redding.  Wat een fantastisch team daar! In koesterende zorgzaamheid...

Oude Liefde

Geschreven op 02/12/2016, 21:34
Oude liefde     “Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond....

JFK

Geschreven op 02/12/2016, 21:33
JFK   Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.   Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.   Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.   Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet...