jtemplate.ru - free extensions for joomla

 

 

Zo zie je - Agenda 

Individuele inschrijving mogelijk voor:

OKTOBER 2018

wo 31  SchrijfLounge Roermond

 

NOVEMBER 2018

vrij 2   De glimlach van herinnering

            Workshop - Nederweert

wo 7    START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther:

            Jouw zoektocht na verlies' 

 do 8    START cursus Sittard

            'Schrijf met Esther:

            Jouw zoektocht na verlies'  

vrij 9   Bujo-cafe Roermond

woe 14 & 28 Workshop

            Bullet Journal - Sittard

vrij 30  SchrijfLounge Roermond

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 

 

Geluksmomentjes

Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is.

De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles.

En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering vorig jaar meende ik dat ik die krengen toch echt vaarwel gezegd had. Deze zomer herken ik een aanval daarom niet eens. Tot een eerste hulp arts van het UMC+ me uit mijn inmiddels weer aardig comfortabele zone haalt. Hoezo, je kunt die krengen ook zonder galblaas aanmaken?! Blijkt dat dát echt kan. Maar dat hebben maar heel weinig mensen. En bedankt, heb ik weer de jackpot? Mag het eens bij de staatsloterij zijn?  

Hoopvol: Het kan ook nog oud gruis zijn. Mijn specialist pakt de zaken voortvarend aan en regelt een goede beeldvorming via een MRI. Niet mijn favoriete apparaat maar niet over nadenken Esther, je wilt weten hoe het zit. Gelukkig zoals altijd weer liefdevolle mensen in het MUMC+. Zij helpen mij met liefdevolle aandacht over mijn enigszins claustrofobische drempeltje. En ja, dan blijkt er echt weer een dikke steen te zitten. Knap werk lijf! En helaas, het lijkt erop dat het een nieuwe is. Hetgeen wil zeggen dat ik er in de toekomst meer mag verwachten. In ieder geval is voor deze joekel een ERCP ingreepje nodig want het verwijderen van deze kan het lijf zelf niet aan. Staan de ERCP’s dan weer meer op het menu van de toekomst? Niet over nadenken Esther. Gelukkig zijn ze in Maastricht bijzonder begripvol dat ik na de pijnlijke ERCP in Roermond nu toch liever wat extra verdoving heb. Daar ben ik dankbaar voor. Verder is het afwachten wat artsen na de ingreep zeggen. Misschien medicijn mogelijk om aanmaakkansen te minderen? Kan ik er zelf iets aan doen? Afwachten. Stapje voor stapje. Niet te ver vooruit denken.

De geluksmomentjes veranderen.

Ze blijken veel met verwachtingspatroon te maken te hebben.  

De ene dag kan ik de wereld aan en wil ik naast de kleine geneugten ook grootse dingen. Deze week kon ik weer een wandeling van zes kilometer aan! Vorig jaar liep ik nog met een rollator. Nu helemaal op mijn eigen benen. Een goede mijlpaal richting de door mij vurig gewenste tien kilometer. Ik wandel door.

De andere dag ben ik dankbaar als ik na een galsteenkoliek rustig met een kop thee op de bank zit en onze tuin in herfststaat kan bewonderen. Zelfs de miezerregen is mooi. Dan is slechts belangrijk: ik ben er nog en nu heb ik geen pijn. Jos zet een kop thee en knijpt in mijn schouder. Wat meer kan een mens willen?

Mijn galstenen zijn niets om je verder zorgen over te maken. Dat scheelt enorm.  Het is geen levensbedreigend iets. De MRI liet óók zien dat mijn galwegen er goed uitzien. Geen vernauwingen. Voorlopig geen gevaar voor de grote hersteloperatie die dan zou moeten. Dat is super! Het gaat dus goed. En zo voel ik dat ook. Mijn lijf zet goede koers in. Op dat ene gekke na: mijn lijf is ook zonder galblaas perfect in staat galstenen te maken.

Ik zit op de bank, kijk de tuin in. Na een heftige aanval donderdag en weer één gisteravond is mijn lijf beurs van binnen. Ik wil niets actiefs. Hier zitten is genoeg. Gelukkig kan lezen en schrijven heel goed in het niets van nu. Dat is dan weer fijn. Handige passies heb ik. Vaak hoeft zelfs lezen of schrijven niet. Wil ik echt niets. Helemaal niets. Niets anders dan ‘zijn’.

Sinds vorig jaar 15 mei, ben ik elke dag heel bewust dankbaar voor het fijne wat er is. De slechte dingen probeer ik daarmee ook te tackelen. Natuurlijk zijn die er. Dat heeft iedereen. Ja Sjra, je hebt gelijk! Die kleine geluksmomentjes voelen, eren en vastpakken, is wat het leven extra mooi maakt. De momenten waarop ik bruis,  geniet ik nu extra. Maar de momenten waarop ik niet bruis ook. Die zijn nu anders. Die verstilde momenten. Natuurlijk wil ik weer meer. Natuurlijk wil ik weer lekker aan de slag en mijn dingen doen. Voor nu accepteer ik dat het vandaag even niet zo is. Voor vandaag even de bank, een kop thee, uitzicht op de tuin. Morgen weer een wandelingetje?   

©Esther van der Werf, 8 oktober 2017

   

Blog van Sjra: Goedemorgen Sonntags Frühaufsteher.

esthervanderwef blog