Zo zie je - Agenda: 

2017   

NOVEMBER

do  16   Toon Hermans Huis Sittard

do  30   Toon Hermans Huis Sittard

 

DECEMBER

ma  11   SchrijfLounge Roermond

do   14   Toon Hermans Huis Sittard

vrij  15   Workshop-ochtend Nederweert

              Een verhaal schrijven

di    19   Workshop-dag Roermond

              Jouw 2017 - jaaroverzicht 

 

2018

JANUARI

do  11   Workshop-ochtend Sittard

            Een verhaal schrijven

do  11   Toon Hermans Huis Sittard

woe 17 Schrijfwandeling Roermond

ma 22   START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther: Verhalen' 

do  25   Toon Hermans Huis Sittard

 

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 



RAKKETAKKETAK,



RAKKETAKKETAK, pschh. Wat een enge geluiden. Ik wil hier uit. Mijn hoofd registreert dat dat niet kan. Mijn gevoel zegt maar één ding; weg hier!

Muurvast zit ik. Een beugel om mijn schouders. Ik knijp de hand van mijn vriend fijn, doe eerst mijn ogen dicht en dan toch maar weer open. De weg naar boven lijkt eindeloos te duren. Feitelijk enkele seconden, in mijn werkelijkheid een oneindigheid van momenten met stokkende adem.

Dan bereiken we het angstaanjagendste hoge punt. Een bloedstollende seconde lang wil ik tegenhouden wat niet meer tegen te houden is: in een swingende draai worden we ’t diepe in gegooid. Waarom doe ik dit? Ik wil hier uit! We gaan te pletter vallen! Het karretje maakt een wervelende draai en het enige dat ik tijdens deze enge rit zeg, zeg ik in die draai. Één enkel woord: “mama!”

Mijn vriend, die later mijn man wordt, mag er nog jaren smakelijk over verhalen. Heel moedig probeer ik nog enkele van die krengen, want ik schijn het toch echt leuk te moeten vinden. En dan eindelijk, eindelijk, eindelijk na vele enge ritjes stap ik in die hele enge in het donker waar je dus echt meent dat je doooooooood gaat..... Eindelijk ben ik zover dat ik hardop durf te zeggen; “ik vind dit niet leuk”.

‘Ik pas wel op alle tassen’, roep ik voortaan vrolijk als er weer zo’n ding in zicht komt. RAKKETAKKETAK, achtbanen, ik bekijk ze vanaf ’t terras met een lekkere kop thee. Heerlijk, dát is leuk!


©Esther van der Werf

 
 
 
esthervanderwef blog
 
 
 
 
 
 
 
Jong, oud, het zijn maar woorden.


We vinden zo van alles. Een vrouw van 66 die haar man verliest, zal haar huis wel te groot gaan vinden. Veel vragen worden op haar afgevuurd. Of erger nog; stellingen gedeponeerd. 'Je zult wel kleiner willen gaan wonen, die tuin is veel te groot voor je.' Hoezo? Ik snap het niet. Waarom hebben we van die meningen over wat iemand moet doen?


Ze is nu tien jaren verder, een dappere vrouw van 76. Ik zie haar het gras maaien, elke dag een uurtje schoffelen. Ze heeft haar eigen sociale contacten, helpt haar 85 jaar jonge zus in haar café in Heythuysen. Als je iets met haar samen wilt doen, zul je het moeten afspreken.


Haar drie zonen komen af en toe helpen, bij echt grote zaken zoals een boom omzagen. Ze hebben er veel plezier bij. Het is fijn om moeder te kúnnen en mógen helpen, fijn om met zijn drietjes als broers thuis te zijn. Als veertiger kind te zijn in moeders tuin, de tuin van hun jeugd.


Ze leert met een Ipad omgaan als ze 74 is, ze regelt de meest zaken in haar leven zelf. Daar waar nodig, vraagt ze om hulp. Hoezo in een appartement gaan wonen als je daar zelf nog niet aan toe bent? Ik lach, als ik aan al die stellingen van toen denk. Ze liet iedereen mooi kletsen en ging haar eigen gang.


Ik kom hen, in mijn werk als schrijfdocent en in mijn vrijwilligerswerk voor de KBO, gelukkig veel tegen: mensen die in een ouder wordend lijf een jonge geest weten te houden. Ik geniet intens van hen die zich niet gek laten maken en het leven op hun eigen manier leuk weten te maken. Ondanks alles wat zo lastig kan zijn aan het ouder worden. In mijn cursuslokaal heb ik een kaart staan met daarop de Engelse woorden van George Burns: “Young, old, just words” en zo is het: jong, oud, het zijn maar woorden.


© Esther van der Werf – 23 april 2014


 
 
 
esthervanderwef blog
 
 
 
 
 

 

Geluksmomentjes

Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is.

De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles.

En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering vorig jaar meende ik dat ik die krengen toch echt vaarwel gezegd had. Deze zomer herken ik een aanval daarom niet eens. Tot een eerste hulp arts van het UMC+ me uit mijn inmiddels weer aardig comfortabele zone haalt. Hoezo, je kunt die krengen ook zonder galblaas aanmaken?! Blijkt dat dát echt kan. Maar dat hebben maar heel weinig mensen. En bedankt, heb ik weer de jackpot? Mag het eens bij de staatsloterij zijn?  

Hoopvol: Het kan ook nog oud gruis zijn. Mijn specialist pakt de zaken voortvarend aan en regelt een goede beeldvorming via een MRI. Niet mijn favoriete apparaat maar niet over nadenken Esther, je wilt weten hoe het zit. Gelukkig zoals altijd weer liefdevolle mensen in het MUMC+. Zij helpen mij met liefdevolle aandacht over mijn enigszins claustrofobische drempeltje. En ja, dan blijkt er echt weer een dikke steen te zitten. Knap werk lijf! En helaas, het lijkt erop dat het een nieuwe is. Hetgeen wil zeggen dat ik er in de toekomst meer mag verwachten. In ieder geval is voor deze joekel een ERCP ingreepje nodig want het verwijderen van deze kan het lijf zelf niet aan. Staan de ERCP’s dan weer meer op het menu van de toekomst? Niet over nadenken Esther. Gelukkig zijn ze in Maastricht bijzonder begripvol dat ik na de pijnlijke ERCP in Roermond nu toch liever wat extra verdoving heb. Daar ben ik dankbaar voor. Verder is het afwachten wat artsen na de ingreep zeggen. Misschien medicijn mogelijk om aanmaakkansen te minderen? Kan ik er zelf iets aan doen? Afwachten. Stapje voor stapje. Niet te ver vooruit denken.

De geluksmomentjes veranderen.

Ze blijken veel met verwachtingspatroon te maken te hebben.  

De ene dag kan ik de wereld aan en wil ik naast de kleine geneugten ook grootse dingen. Deze week kon ik weer een wandeling van zes kilometer aan! Vorig jaar liep ik nog met een rollator. Nu helemaal op mijn eigen benen. Een goede mijlpaal richting de door mij vurig gewenste tien kilometer. Ik wandel door.

De andere dag ben ik dankbaar als ik na een galsteenkoliek rustig met een kop thee op de bank zit en onze tuin in herfststaat kan bewonderen. Zelfs de miezerregen is mooi. Dan is slechts belangrijk: ik ben er nog en nu heb ik geen pijn. Jos zet een kop thee en knijpt in mijn schouder. Wat meer kan een mens willen?

Mijn galstenen zijn niets om je verder zorgen over te maken. Dat scheelt enorm.  Het is geen levensbedreigend iets. De MRI liet óók zien dat mijn galwegen er goed uitzien. Geen vernauwingen. Voorlopig geen gevaar voor de grote hersteloperatie die dan zou moeten. Dat is super! Het gaat dus goed. En zo voel ik dat ook. Mijn lijf zet goede koers in. Op dat ene gekke na: mijn lijf is ook zonder galblaas perfect in staat galstenen te maken.

Ik zit op de bank, kijk de tuin in. Na een heftige aanval donderdag en weer één gisteravond is mijn lijf beurs van binnen. Ik wil niets actiefs. Hier zitten is genoeg. Gelukkig kan lezen en schrijven heel goed in het niets van nu. Dat is dan weer fijn. Handige passies heb ik. Vaak hoeft zelfs lezen of schrijven niet. Wil ik echt niets. Helemaal niets. Niets anders dan ‘zijn’.

Sinds vorig jaar 15 mei, ben ik elke dag heel bewust dankbaar voor het fijne wat er is. De slechte dingen probeer ik daarmee ook te tackelen. Natuurlijk zijn die er. Dat heeft iedereen. Ja Sjra, je hebt gelijk! Die kleine geluksmomentjes voelen, eren en vastpakken, is wat het leven extra mooi maakt. De momenten waarop ik bruis,  geniet ik nu extra. Maar de momenten waarop ik niet bruis ook. Die zijn nu anders. Die verstilde momenten. Natuurlijk wil ik weer meer. Natuurlijk wil ik weer lekker aan de slag en mijn dingen doen. Voor nu accepteer ik dat het vandaag even niet zo is. Voor vandaag even de bank, een kop thee, uitzicht op de tuin. Morgen weer een wandelingetje?   

©Esther van der Werf, 8 oktober 2017

   

Blog van Sjra: Goedemorgen Sonntags Frühaufsteher.

esthervanderwef blog
 

Gehecht

 

'Het is tijd te beslissen of je erg gehecht bent aan je galblaas.' Gehecht? Gehécht?! Ik ben gehecht aan élk deel van mijn lijf!

 

De nacht kruipt voorbij, zelf kruip ik ongeveer hetzelfde als de nacht. Van bed naar toilet, naar wasbak, toch maar weer in bed. Zitten, liggen op een zij, weer zitten en ohh jeee snel naar de wasbak. Dan weer tegen de muren op, door het plafond en terug. Het toilet is al niet meer nodig. Mijn maaginhoud is tot nul gereduceerd, vakkundig door mijn lijf naar buiten gewerkt in een oerkracht zoals ik hem zelden ervoer. Nu is mijn lijf met iets anders bezig. Niets meer wat mijn maag dwars zit, waarom dan toch die enorme impulsen? Waarom die kracht die diep vanuit mij lijkt te komen, alsof er een kwaad verbannen dient te worden. Kokhalzend verbaas ik mij over hoe mijn lijf de regie totaal heeft overgenomen. Ik, die ratio en mijn eigen emotie zo lang boven de eisen van het vleselijke meende te kunnen stellen, moet hier  weer mijn meerdere erkennen aan de kracht van de natuur, de kracht van mijn eigen fysiek. Dit zo uniek gebouwde lijf heeft besloten dat er iets is wat er nú uit moet. Met heftige spuugvaardigheid nog wel. Een diepe grom brult vanuit mijn maag omhoog als in een schreeuw: 'ik heb niets meer te geven'. Een flinke scheut zonnebloem-geel spul volgt. Dat wat ik in mijn dagelijkse leven niet makkelijk zal doen, doe ik nu: ik spuug mijn gal. Pas daarna gunt mijn lijf me een beetje rust, de ren-acties naar de wasbak hoeven niet meer. Ik zit en lig en draai verder door de nacht. Even volhouden meisje, even volhouden. Zes uur. Deze nacht is bijna voorbij.

 

Enkele uren later die vraag van mijn huisarts: 'Het is tijd te beslissen of je erg gehecht bent aan je galblaas.' Prachtig hoe mijn lijf, met haar nooit meer te onderschatten forse kracht, de weg naar het antwoord al gebaand heeft: 'Erúit, dat ding!'

 

© Esther van der Werf – 12 april 2016

 
 
esthervanderwef blog
 

Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017

Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor.

https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM

Dit inspireerde mij tot:

 

 

Ik blijf

 

ik wijk niet van jouw zijde

te vaak het enige wat ik kan

 

in niet weten wat

waarom

  

ik ben er

tot op de rand

waar jij verder

  

liefdevol

blijven

 

ik wijk niet van jouw zijde

het enige dat er nog toe doet

 

© Esther van der Werf 5 juni 2017

  

esthervanderwef blog
 


   


    esthervanderwef blog     blog philo franssen   blog nelle heijboer     blog tonny Janssen    blog riet plattel     blog Charlotte Schlicher 
   
    blog mieke hermans



Geluksmomentjes

Geschreven op 08/10/2017, 12:16
  Geluksmomentjes Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is. De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles. En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering...

Geschiedenis

Geschreven op 10/08/2017, 19:52
  Geschiedenis   Al je aardse, zinloos zonder jou Jij was de samenhang   Je boeken, liefdevol verzameld en gelezen In Gamma verhuisdozen Alles schreeuwt Ik ben stil Het is niet anders, zeg jij in mijn hoofd Steeds weer   Je kantoor zonder je boeken Een leeg karkas   Al ’t jouwe vult andere kasten Kleedt andere lijven, met dezelfde maat Dekt andere tafels, zonder jou aan ’t hoofd En ook vult het de stortplaats Zó tegen jouw duurzame principe   Het is niet anders   Langzaam valt je materie Uiteen   Hier in mijn kast Nestelt nu een boek Over vrouwen in de oorlog Zo’n veertig jaren het jouwe. Een stukje van jouw aardse, reist nu met mij mee, krijgt andere zin Ik streel de kaft Van deze én onze Geschiedenis    © Esther van der Werf 10 augustus 2017      

ik blijf

Geschreven op 05/06/2017, 21:09
Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017 Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor. https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM Dit inspireerde mij tot:     Ik blijf   ik wijk niet van jouw zijde te vaak het enige wat ik kan   in niet weten wat waarom    ik ben er tot op de rand waar jij verder    liefdevol blijven   ik wijk niet van jouw zijde het enige dat er nog toe doet   © Esther van der Werf 5 juni 2017     

Rouw is rauw

Geschreven op 26/05/2017, 10:15
 Rouw is rauw….       Een overdenking.                                             Ik meende het te weten hoor. Alle opa's en oma's verloren, hetgeen op mijn leeftijd nogal normaal is. Van de papa's en de mama's leeft er nog eentje. De anderen foetsie op 54, 69 en 72-jarige leeftijd. Belachelijk jong, zo voel ik nu. Mijn schoonmama is gelukkig een kwieke tachtiger die toch op zijn minst 95 gaat worden, heb ik zo besloten. Maar nu, nu is het ineens toch een stapje heftiger. Een...

Geluksmoment

Geschreven op 21/03/2017, 15:08
Geluksmoment   Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter. Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit . Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren. Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten...

Vandaag is een dag

Geschreven op 02/03/2017, 20:17
     

Een kaarsje

Geschreven op 06/01/2017, 15:40
Een kaarsje...   Of er iemand daarboven persoonlijk zit te kijken voor wie ik een kaarsje aansteek? Het zou mooi zijn. Maar nee, dat is me toch net iets te veel om te kunnen geloven. Degene zou gek worden van alle boodschappen vanaf deze aarde. Waarom doe ik het dan toch? En zo vaak? En meestal zonder dat degene voor wie ik het kaarsje opsteek het weet?  Het heeft te maken met hoop. Hoop dat er ergens toch die iemand is die wij God noemen en dat die het allemaal wel zal komen fiksen, wat ook de reden tot het kaarsje is....

Jippie! Mijn teller tikt door...

Geschreven op 27/12/2016, 18:00
Jippie! Mijn teller tikt door…    Er waren dit jaar dagen waarop ik dacht dat 49 jaar mijn eindstation werd.  Ik zag al een datum op mijn grafsteen: 15 mei 2016. Zo ineens door een makkelijke operatie, die ze vaak doen. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’. Dat deed ik dus ook niet. Na een nachtje ziekenhuis zou ik thuis zijn. Het werden vijf weken. Na de eerste negen dagen, waarvan drie op de intensive care, werd ik in ambulance naar het Maastricht UMC vervoerd waar ik met spoed weer geopereerd werd. Mijn redding.  Wat een fantastisch team daar! In koesterende zorgzaamheid...

Oude Liefde

Geschreven op 02/12/2016, 21:34
Oude liefde     “Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond....

JFK

Geschreven op 02/12/2016, 21:33
JFK   Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.   Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.   Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.   Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet...