Zo zie je - Agenda: 

2017   

NOVEMBER

do  16   Toon Hermans Huis Sittard

do  30   Toon Hermans Huis Sittard

 

DECEMBER

ma  11   SchrijfLounge Roermond

do   14   Toon Hermans Huis Sittard

vrij  15   Workshop-ochtend Nederweert

              Een verhaal schrijven

di    19   Workshop-dag Roermond

              Jouw 2017 - jaaroverzicht 

 

2018

JANUARI

do  11   Workshop-ochtend Sittard

            Een verhaal schrijven

do  11   Toon Hermans Huis Sittard

woe 17 Schrijfwandeling Roermond

ma 22   START cursus Roermond

            'Schrijf met Esther: Verhalen' 

do  25   Toon Hermans Huis Sittard

 

 

 

 


Kriskras kras terug

fladdert de bonte vlinder

haar herfst tegemoet

© Esther van der Werf

 

 

 

Worsteling

 



Met mijn winkelwagentje loop ik langs de schappen. Verdorie, ik ben mijn briefje vergeten, het ligt nog op het aanrecht. Mijn blik blijft hangen bij de krielaardappeltjes in de koeling. Niet doen, gebakken aardappeltjes zijn te vet. Maar als ik dan een pakje van 450 gram neem in plaats van 600 gram, dat scheelt weer. Het kleinere pakje verhuist naar de winkelwagen. Mijn blik glijdt langs de toetjes. Ik moet de magere yoghurt nemen, dat heb ik mij voorgenomen. Maar de eenpersoons puddinkjes met slagroom glimlachen naar me. Ik kies voor de middenweg: een pak vanilleyoghurt.

Toen ik acht jaar was, werd ik mollig. Aanvankelijk zag ik er schattig uit, maar al snel moest ik gaan letten op wat ik at. En met name op de hoeveelheden, ik at te veel. Ik had altijd honger. Mijn moeder zei steevast aan het einde van de maaltijd: Kom, iedereen nog een beetje, dan is de pan leeg. Ik wilde altijd nog wel een beetje, maar dan zei mijn vader: Eet niet zoveel, je wordt steeds dikker. Eten werd zo met tegenstrijdigheden omgeven en keuzes maken werd steeds moeilijker. Mijn ouders maakten vaak opmerkingen over mijn omvang, terwijl ik nu weet dat dit erg meeviel. Toen ik zestien was woog ik 63 kilo. Mijn vriendin van de Mulo had precies hetzelfde gewicht. We vonden onszelf te dik.

Welk vlees neemik bij de gebakken aardappeltjes? Gepaneerde kip vind ik het lekkerst,maar paneermeel zuigt de olie zo op bij het bakken en is daardoor nogal vet. Weet je het zeker? Nou ja, de laatste dagen at ik zo gezond dat het vandaag wel even mag. De gepaneerde kip verdwijnt in het winkelwagentje. Thuis liggen nog een paar tomaten, een komkommer erbij is genoeg. Daar maak ik een Griekse salade van, met zachte kaas en olijven. Ik neem ook nog een pakje groenteburgers mee. Het voelt goed om een paar keer per week geen vlees te eten, dat is gezond en ondersteunt de duurzaamheidsgedachte.

Op mijn zestiende had ik mijn eerste vriendje. Samen met hem sta ik op een aantal fotos. Ik zie er prima uit. En altijd die opmerkingen thuis over mijn gewicht. Mijn zelfvertrouwen over mijn uiterlijk daalde in die tijd tot het nulpunt. Op mijn achttiende ontmoette ik de man met wie ik zou gaan trouwen. Hij vond mij helemaal niet dik. Hij vond mij mooi. Inmiddels was ik totaal afhankelijk geworden van wat anderen vonden van en zeiden over mijn gewicht. Dat hij mij mooi vond was daarom heel belangrijk. Maar hij woog slechts 52 kilo. Hij kon alles eten en zoveel hij wilde, hij kwam niet aan. Als ik weer eens een paar kilo was aangekomen voelde ik mij naast hem vaak een olifant. Toen wij trouwden was ik eenentwintig, woog ik nog steeds 63 kilo en zag ik er goed uit.

Broodbeleg. Het beste zijn natuurlijk kipfilet en rookvlees, licht gezouten. Ik neem cervelaatworst (extra mager) en gegrilde ham. Dan leg ik het maar iets minder dik op het brood, dan is het toch nog goed. Ik aarzel bij de Franse kaasjes en bekijk een stukje van elke soort Brie. Allemaal 60+. Kan natuurlijk niet, nu ik zo goed met de 30+ bezig ben. Ik loop even langs de vitrine met gebak. Alleen maar om te kijken. Hier moet ik sterk zijn. Nee, ook geen halve vlaai. Ik loop door, trots dat ik het gebak heb weerstaan. Waarom doe ik mijzelf dit aan? Ik neem twee chocoladecroissants, dat mag.

Tijdens mijn huwelijk bleef mijn gewicht op en neer gaan, maar de extreem dunne echtgenoot naast mij gaf mij de eerste jaren de stimulans om redelijk op gewicht te blijven. Ik werkte als onderwijzeres en vijf jaar later ging ik studeren aan de universiteit in Utrecht. Mijn gewicht bleef schommelen, soms een beetje en dan weer was ik meerdere kilos zwaarder. Ik volgde het ene dieet na het andere, waarvan het Dr Atkins-dieet het meest succesvol was. Dat was een dieet dat vrijwel alleen uit eiwitten bestond en waarvan je snel afviel. Ik maakte er mijn eigen dieet van door groenten toe te voegen aan de eiwitten. Daardoor was het een stuk gezonder en viel ik toch af.

Zal ik een paar harde broodjes nemen? Die hebben wel meer calorieёn dan gewoon brood. Toch maar niet, neem maar een gewoon volkoren brood. Ik ben gek op soep. Het liefst maak ik zelf soep, maaltijdsoep. En daar dan een paar harde broodjes bij, heerlijk. Maar de laatste tijd aarzel ik als ik aan soep denk. Het is een gerecht met veel zout en dat is weer slecht voor de bloeddruk, die toch al te hoog is. Als ik een paar kilo afval gaat de bloeddruk όok naar beneden. Waarom dόe ik dat niet gewoon?

Rond mijn veertigste kwam ik meerdere kilos aan. Een paar jaar later bleek, dat de werking van mijn schildklier na een ontsteking was vertraagd en er te weinig schildklierhormoon werd geproduceerd. Hoe lang dat al zo was werd niet duidelijk. Nόg een paar jaar later werkte de schildklier helemaal niet meer. En een langzame en stilstaande schildklier zorgt voor een vertraagde stofwisseling en dus voor een groot risico op dik worden. Sindsdien draait mijn stofwisseling op medicijnen. Toen ik vierenveertig was besloot ik niet meer aan een relatie te beginnen. Ik was inmiddels gescheiden, woonde een aantal jaren samen en had bovendien een paar nare ervaringen met relaties achter de rug. En ik was graag alleen. Ik denk dat ik na dit besluit echt dikker werd. Het kon me niet meer zoveel schelen. En de niet werkende schildklier was een prima excuus.

Ik neem toch maar een pakje koekjes mee. Stel dat er iemand langskomt en ik niet eens een koekje kan presenteren bij de koffie. Dit is overmacht, je kunt niet zonder een koekje in huis. Ik zei wel eens tegen bezoek, dat ik alleen ontbijtkoek in huis had, maar die werd meteen beleefd afgeslagen. Het ergste is het als het pakje open is en de koekjes in de koektrommel liggen, omdat er iemand op bezoek is geweest. Dan is het net alsof de koektrommel leeft en mij roept.

Toen ik zesenvijftig was vond ik het welletjes en begon ik opnieuw te lijnen. Dit keer door gewoon gezond te eten en mijzelf een gezonde leefstijl aan te leren. Het lukte en in anderhalf jaar verloor ik vijfentwintig kilo. Ik was dolgelukkig. Door het langzame tempo waarin ik was afgevallen zou ik de gezonde leefstijl gemakkelijk kunnen volhouden. Dat werd tenminste algemeen aangenomen. Ik had er het vόlste vertrouwen in!

Toen overleed mijn vader. Ik was altijd al een emotie-eter. Nu lukte het mij niet meer de aandacht bij de gezonde leefstijl te houden. Binnen een jaar zaten de kilos er weer aan en meer. Nu ben ik drieёnzestig en nog steeds worstel ik met mijn gewicht. Vanwege mijn gezondheid moet ik eigenlijk afvallen. Ik kan de medicijnen tegen hoge bloeddruk niet verdragen, dus misschien is dat een stimulans om de gezonde leefstijl opnieuw in mijn leven in te voeren. In het verzorgingshuis zeggen medebewoners tegen mijn moeder, dat zij zon flinke dochter heeft. Ik ben achterdochtig en denk dat ze een dikke dochter bedoelen.

Ojee, de snackafdeling. Gelukkig kan ik inmiddels van de chips afblijven, wel na een jarenlange worsteling. Ik neem een zakje Japanse rijstzoutjes, die lijken minder calorieёn te bevatten. Ik weet dat het niet zozeer gaat om wat ik eet, maar om hoeveel ik daarvan eet. Wat maakt maat houden toch zo moeilijk? De diepvrieskasten met ijs. Oh, wat ben ik gek op ijs. Het is zomer en we hebben een hittegolf. Mag een mens dan een ijsje? Mijn lievelingsijs, roomijs met walnoten, is er niet meer. Ik neem Stracciatella-ijs en besluit geen slagroom te nemen. Dan doe ik er toch gewoon een scheutje koffielikeur op!


xxxx

Philo Franssen 25-07-2013

 

 

25
-
07
-2013
Philo Franssen

 

 

 

blog philo franssen


 

onderweg

 

 

ze hebben
de eenzaamheid
meer lief
dan elkaar

lucht trilt boven
zinderend zand
beelden verschijnen
voor bedrogen ogen

stormen slaan
richting aan
stukken tot een
nieuw landschap

van binnen dooft
het gesprek tot
die ene stem
die ze zoeken

ze hebben
de eenzaamheid
meer lief
dan elkaar

 

08
 
 
-2014

 

Philo Frans

08-12-2014
Philo Franssen 

 

 

blog philo franssen


 


Mijn zusje

 

Het is 2 november 1957, Allerzielen en ik ben zeven jaar.
Op Hemelvaartsdag heb ik de Eerste Communie gedaan. De pastoor vertelde ons over de zonde die alle mens
en geёrfd hebben van Adam en Eva. 'Voor die erfzonde moeten alle mensen boete doen', zei hij.

Ik denk veel aan Ria, mijn kleine zusje, dat helaas maar vier maanden oud werd. 'Het is mogelijk dat jouw zusje nog in het vagevuur is,' zei de pastoor op mijn vraag.
Hij legde mij uit dat ik aflaten kan verdienen op Allerzielen, door God vergeving te vragen voor de zonden van mijn zusje. Ik ga vroeg naar de kerk en begin te bidden, tien weesgegroetjes en één onzevader.

Daarna rén ik naar buiten, rén weer naar binnen en begin opnieuw. Ook na schooltijd verdien ik zoveel aflaten voor Ria als ik kan. Ik moet ervoor zorgen dat mijn zusje in de hemel komt.

 

 

 

blog philo franssen


 


Gedicht 
Pantoum naar huis


 

naar huis

 


ik hoor, ze mag naar huis
zitje op de gang
uit-gerevalideerd
mijn tante knikt mij toe

zitje op de gang
je blijft hier ziek
mijn tante knikt mij toe
lijf en haar zo dun

je blijft hier ziek
hoe moet het thuis
lijf en haar zo dun
glazen huid zo wit

hoe moet het thuis
mens-zijn is ver weg
glazen huid zo wit
hoofd en handen trillen

mens-zijn is ver weg
uit-gerevalideerd
hoofd en handen trillen
ik hoor, ze mag naar huis

 

 

Philo Franssen 


06-07-2014 

 

 

Een Pantoum Een dichtvorm die ook wel een Tibetaans of Maleisisch vers wordt genoemd en waarin sommige regels worden herhaald. 

 

 

blog philo franssen


 


Anekdotes uit het kostschoolleven

 

 

Een wapperende non fietst diagonaal over het plein, half gebogen over het stuur. Wil en ik duiken onder de tafel die voor het raam staat. We hebben voor de zoveelste keer geluk. Op mijn vrije middag heb ik met mijn vriendje afgesproken in een café. Ik mag wel naar buiten, maar ik voel haarfijn aan dat je vriendje ontvangen op de vrije woensdagmiddag toch niet van mij wordt verwacht. Mijn vriendinnen steunen mij en vinden het erg spannend. Bovendien vinden ze Wil leuk, de basgitarist van de band, die zomaar een uur heen en een uur terugfietst om zijn vriendinnetje te zien. Dat wil iedereen wel.

 

Ik zit op kostschool bij de zusters Ursulinen in Echt. Ik ben 16 en zit in het eerste jaar van de Kweekschool. Het vriendje is een van de redenen dat mijn ouders mij naar kostschool hebben gestuurd. Het moet afgelopen zijn, over en uit. Maar de verliefdheid is te heftig om zomaar over te verklaren.
Elke dag ontvang ik een brief van hem, niemand die het merkt. En elke dag schrijf ik hem een brief terug. De geur van zijn brieven brengt heftige emoties boven en ik herken zijn handschrift onmiddellijk.
s Nachts leg ik de brieven onder mijn kussen en s morgens stop ik ze weg.

 

Het valt niet mee om een privémoment te vinden om de nieuwe brief te lezen of een privéplekje om de brieven te verstoppen. We slapen allemaal apart in een zogenaamde chambrette, een kamertje als een cel, inclusief de soberheid. De kamertjes hebben dunne houten wanden en zitten aan elkaar vast. We hebben een gezamenlijk plafond, zodat we alle geluiden van elkaar kunnen horen. Voordat het licht uitgaat, komt de zaalnon langs, kijkt bij iedereen apart door het gordijn naar binnen of alles in orde is en wenst ons welterusten. Tegen elkaar zeggen wij dat ze naar binnen kijkt om te controleren of de handen wel boven de dekens liggen. Hier wordt elke keer om gelachen, maar ik begrijp het grapje niet.Alleen op woensdagmiddag mogen we naar buiten. Dat betekent, dat we de kloostermuren mogen verruilen voor een wandeling door het dorp. Gedurende de rest van de week wonen en leven we met en als de nonnen. Over het algemeen is iedereen braaf en doet precies wat van ons wordt verwacht, maar niet altijd.

 

De meisjes die dit willen en die toestemming krijgen van hun ouders, mogen op dansles. Dat hoort bij een goede opvoeding. De jongens van het dorp zitten ook op de dansles, compleet met zweethanden en een natte rug. Maar toch wordt de avond wel eens wat later afgesloten dan de poort van het klooster open is. En die poort is erg hoog en lange ijzeren pinnen steken de lucht in. Als we bovenop die pinnen zijn geklauterd, onder gedempte aanmoediging van de jongens, moeten we aan de andere kant naar beneden springen. Dat is het gevaarlijkste. Voorzichtig gaan we vervolgens naar binnen, zodat de non die dienst heeft ons niet ziet. Daarvoor hebben we een handlanger, die ons naar binnen loodst. Het gaat altijd goed. 

 

Maar het gaat ook af en toe fout. Zo is roken een heet hangijzer. Als je wordt ontdekt word je flink gestraft. Met een stel meiden gaan we op een middag na de studietijd naar een van de badkamers. We denken dat we wel een sigaretje kunnen roken als we het raam open zetten. We geven de sigaret aan elkaar door en roken om beurten. Het rinkelende geluid van het brandalarm is overweldigend. Binnen een mum van tijd staaner wel vijf nonnen om ons heen, we hebben geen tijd om te verdwijnen. We krijgen natuurlijk straf, maar het gevoel van vrijheid en victorie is groot.

 

 

 

XXXXX

 

 

 

blog philo franssen


 



   


    esthervanderwef blog     blog philo franssen   blog nelle heijboer     blog tonny Janssen    blog riet plattel     blog Charlotte Schlicher 
   
    blog mieke hermans



Geluksmomentjes

Geschreven op 08/10/2017, 12:16
  Geluksmomentjes Op Facebook lees ik de zondagmorgenblog van vriend Sjra over geluksmomentjes en verwonder me hoe deze voor mij meebewegen in hoe het me gaat.  Ik heb vorig jaar geleerd mijn ‘eisen’ beter mee te laten bewegen met wat is. De ene week blaak ik van de energie en is er niets mooier dan door de Melicker Ohé lopen en van allerlei details foto’s maken. Of nieuwe workshops bedenken en in de markt zetten, lesgeven. Ik bruis en wil van alles. En dan ineens lijk ik weer terug bij af door een nieuwe reeks galsteen-aanvallen. Na mijn heftige nasleep van mijn galblaasverwijdering...

Geschiedenis

Geschreven op 10/08/2017, 19:52
  Geschiedenis   Al je aardse, zinloos zonder jou Jij was de samenhang   Je boeken, liefdevol verzameld en gelezen In Gamma verhuisdozen Alles schreeuwt Ik ben stil Het is niet anders, zeg jij in mijn hoofd Steeds weer   Je kantoor zonder je boeken Een leeg karkas   Al ’t jouwe vult andere kasten Kleedt andere lijven, met dezelfde maat Dekt andere tafels, zonder jou aan ’t hoofd En ook vult het de stortplaats Zó tegen jouw duurzame principe   Het is niet anders   Langzaam valt je materie Uiteen   Hier in mijn kast Nestelt nu een boek Over vrouwen in de oorlog Zo’n veertig jaren het jouwe. Een stukje van jouw aardse, reist nu met mij mee, krijgt andere zin Ik streel de kaft Van deze én onze Geschiedenis    © Esther van der Werf 10 augustus 2017      

ik blijf

Geschreven op 05/06/2017, 21:09
Samenloop voor Hoop Roermond op 10 en 11 juni 2017 Esmée Breugelmans schreef een ontroerend lied hiervoor. https://www.youtube.com/watch?v=gFdbtg4MgQM Dit inspireerde mij tot:     Ik blijf   ik wijk niet van jouw zijde te vaak het enige wat ik kan   in niet weten wat waarom    ik ben er tot op de rand waar jij verder    liefdevol blijven   ik wijk niet van jouw zijde het enige dat er nog toe doet   © Esther van der Werf 5 juni 2017     

Rouw is rauw

Geschreven op 26/05/2017, 10:15
 Rouw is rauw….       Een overdenking.                                             Ik meende het te weten hoor. Alle opa's en oma's verloren, hetgeen op mijn leeftijd nogal normaal is. Van de papa's en de mama's leeft er nog eentje. De anderen foetsie op 54, 69 en 72-jarige leeftijd. Belachelijk jong, zo voel ik nu. Mijn schoonmama is gelukkig een kwieke tachtiger die toch op zijn minst 95 gaat worden, heb ik zo besloten. Maar nu, nu is het ineens toch een stapje heftiger. Een...

Geluksmoment

Geschreven op 21/03/2017, 15:08
Geluksmoment   Nu de winter zich verjaagd voelt door de eerste zonnestralen, de bloemknoppen op springen staan en elk twijgje siddert van nieuw leven, juist nu besluit de rode bosmier het deze lente iets rustiger aan te doen, en op z’n minst elke dag een geluksmoment te vinden. Nietig, in de grootsheid om hem heen, ligt hij op een bruin verkleurd blad, zijn zonnebed. Zijn linker pootje relaxt gebogen over zijn rechter. Luisterend naar het zachte briesje en zijn eigen ademhaling. Adem in, adem uit . Hij ligt daar zomaar een beetje te mijmeren. Door de spleetjes van zijn vijf ogen ziet hij zijn soortgenoten...

Vandaag is een dag

Geschreven op 02/03/2017, 20:17
     

Een kaarsje

Geschreven op 06/01/2017, 15:40
Een kaarsje...   Of er iemand daarboven persoonlijk zit te kijken voor wie ik een kaarsje aansteek? Het zou mooi zijn. Maar nee, dat is me toch net iets te veel om te kunnen geloven. Degene zou gek worden van alle boodschappen vanaf deze aarde. Waarom doe ik het dan toch? En zo vaak? En meestal zonder dat degene voor wie ik het kaarsje opsteek het weet?  Het heeft te maken met hoop. Hoop dat er ergens toch die iemand is die wij God noemen en dat die het allemaal wel zal komen fiksen, wat ook de reden tot het kaarsje is....

Jippie! Mijn teller tikt door...

Geschreven op 27/12/2016, 18:00
Jippie! Mijn teller tikt door…    Er waren dit jaar dagen waarop ik dacht dat 49 jaar mijn eindstation werd.  Ik zag al een datum op mijn grafsteen: 15 mei 2016. Zo ineens door een makkelijke operatie, die ze vaak doen. ‘Maakt u zich geen zorgen mevrouw’. Dat deed ik dus ook niet. Na een nachtje ziekenhuis zou ik thuis zijn. Het werden vijf weken. Na de eerste negen dagen, waarvan drie op de intensive care, werd ik in ambulance naar het Maastricht UMC vervoerd waar ik met spoed weer geopereerd werd. Mijn redding.  Wat een fantastisch team daar! In koesterende zorgzaamheid...

Oude Liefde

Geschreven op 02/12/2016, 21:34
Oude liefde     “Ze zal ons toch niet vergeten zijn?”, klinkt mijn stem over de donkere zolder. Een onzekere zucht en stilte is het antwoord. “Ik snap het gewoon niet”, vervolg ik. “Ze kijkt helemaal niet meer naar me om. Ze raakt me niet meer aan. Ze deelt zelfs niets meer met me! Het klópt gewoonweg niet. Na alles wat we samen hebben meegemaakt, mag ik toch wel wat anders verwachten? Zeg jij nou eens wat…”. Er klinkt wat vaag geschuifel, alsof mijn tweelingbroertjeal helemaal niet weet wat hij er mee aan moet.Vol heimwee gaan mijn gedachten terug naar betere tijden. Ik weet nog zo goed dat ik haar mocht dragen, dat ik haar steun en houvast mocht geven toen zezich op glad ijs bevond....

JFK

Geschreven op 02/12/2016, 21:33
JFK   Mijn vaders grote held was John F. Kennedy. Een symbool van jeugdig optimisme en succes, van verandering. En vooral: van hoop. Dat paste bij mijn vader.   Als jong kind was mijn vader míjn held. En daarmee was John F. Kennedy dat ook een beetje. Het je thuis voelen bij optimisme, verandering en hoop past ook bij mij.   Mijn vader weet nog precies waar hij was en wat hij deed op 22 november 1963, toen John F. Kennedy vermoord werd. Ik weet daar niets meer van. Een week later werd ik drie.   Dat je ook dood kunt blijven voortleven, blijkt wel uit het feit dat ik absoluut niet...